نماز
متن كامل پيام مقام معظم رهبري به اجلاس نماز
انسان از سويي گاه مظهر برترين و زيباترين حقايق هستي است از سويي ديگر محل بروز زشتيها و پستيهاي بيهمانند نيز ميگردد. اگر در جايي و زماني او را مظهر آگاهي و محبت و فداكاري يا خردمندي و آفرينندگي و پيشرفت در عرصههاي تعالي يا آيت شوق و شور و اميد ميبينم در جايي و زماني ديگر او را دچار غفلت و كينه و خودخواهي و جهل و عادت و ركود يا سستي و نوميدي و بدبيني مشاهده ميكنيم.
اين عنصر با استعداد ميتواند موثرترين موجود گيتي تا پستترين پديده هستي گردد. او مجهز به همه ابزارها و زمينههاي تعالي و تكامل معنوي و مادي آفريده شده است. سرشت او نيك و راه نيكي به روي او باز است. خرد و قدرت بر تصميمگيري و انتخاب، دوبال تواناي اويند ... و رسولان الهي راهنمايان و اميد دهندگان و كمك كنندگان به او.
اما او با اين حال ميتواند تسليم ضعفها و هوسها و خودخواهيها يا جهلها و غفلتها و عادتهاي خود شود و خود را از همهي آن بشارتها و اميدها و معراجها محروم سازد. اين همان است كه آن را بايد «فساد پذيري انسان» ناميد و همان است كه در عمر هر يك از آحاد بشريت، بزرگترين مصيبت او و خطرناكترين تهديد او به شمار ميرود.
براي پيشگيري و نيز درمان اين آفت بزرگ، دين خدا «ذكر» را به انسان آموخته است. ذكر يعني حقيقت را به ياد آوردن، خود را در برابر خدا يافتن به او گوش سپردن و به او دل دادن. يعني از دل مشغوليهايي كه آدمي را اسير وسوسه هوسها ميكند يا ميل برتري جويي و كين ورزي و آزمندي او را ارضاء ميسازد، خود را رها ساختن، يعني او را از جهنمي كه براي خود فراهم كرده است، به بهشت صفا و انس بهجت و امن بودن. و نماز با تركيب هماهنگ دل و زبان و حركت، برترين و كاملترين نمونه و وسيله ذكر است. انسان در زندگي شخصياش، گاه بر اثر محنتها و شدتها و مصبيتها، و در زنگي جمعياش گاه با حوادث تحول آفرين، حوادث تحول آفرين مانند حركت عمومي به سوي جهاد با انفاق با كمك به نيازمندان، به عامل ذكر نزديك ميشود، و گاه با سرگرميهاي هوس آلود و غرق شدن در سرخوشي و اشرافيگري و عيش بارگي، از آن دور ميافتد. عنصري كه ميتواند در همهي اين احوال او را به بهشت «ذكر» نزديكتر كند نماز است. نماز در حالات آمادگي روحي، به آدمي عروج و حال و حضور بيشتر ميبخشد و در حالات غفلت و نا آمادگي، در گوش او زنگ آماده باشم مينوازد و او به آن وادي نوراني نزديك ميسازد.
لذا نماز در هيچ حالي نبايد ترك شود. در عين شدت و محنت، و در بحبوحه ميدان جهاد، در هنگام فراغ و آسايش، و حتي در ميان محيط لجن آلودي كه انسان با هوسها و كينهها و شهوتها و خود خواهيها، پيرامون خود پديده آورده است، نماز يك شربت مقوي و شفا بخشا ست، بايد آن را با دل و جان خود نوشيد و از هر نقطه كه در آن واقع شدهايم، يك گام يك ميدان به بهشت رضوان نزديك شد.
از اين روست كه نه «حي علي الجهاد» و نه «حي علي الصوم» نگفتهاند ولي در هر روز بارها سرودهاند: حي علي الصلاه.
در دوران انقلاب و جنگ تحميلي، نماز ما را در حركتمان مصممتر و نيرومندتر ميكرد و امروز كه خطر غفلت و عيش بارگي و آرزوهاي حقير و تنگ نظرانه و عادتها و روزمرگيها ما را تهديد مينكدع نماز به ما مصونيت ميبخشد و بن بستهاي فرا روي را ميشكند و راه ما را روشن و افق را درخشان ميسازد. اين تنها برگي از كتاب مناقب نماز است و همين براي به راه انداختن حركتي جديتر از گذشته، ميتواند انگيزهاي ژرف و كارآمد پديد آورد.
[1] - شرح جهل حديث، ص 9 – 7.